Fotograflar denize ilk gittiğimiz günden.. "Acaba su soğukmudur bi bakalım kumla oynar döneriz.." diyerek giyinip başlayıp donla denize girerek bitirdik günü:))

Bahçede kaydırak.! Çok sevindi, çok mutlu..Yorulunca salıncağa da yüz veriyor arada. Scooterı evin içine aldık şimdilik, pek beceremediği için çok keyif alamıyor ama azimli, her gün çalışıyor:)) Bir de scooterın kutusundaki resimleri inceleyip inceleyip gidip binmeye çalışıyor. Galiba resimdeki çocuklar nasıl kayıyor diye gözlemleyip uygulama peşinde..
Ben de bu sefer gördümki çocuk varsa bahçe şart, apartman dairesinde çocuk yetiştirmek tuhaf birşey.!

Adayla yoğun bir ayı geride bırakıp baharda ilk defa Kıbrısa geldik. Hava alanında ve uçuşta beni hiç üzmedi. Tolga bizi bıraktıktan sonra pusetinde doğru kapımıza gittik, biraz etrafta dolandı sonra bana fotoğraflarını çekmem için poz verdi. Uçağa giderken bindiğimiz otobüs de çok hoşuna gitti, o zaman farkettim ki ilk defa otobüse binmiş pamuğum. Uşakta mecburen aldığımız koltuğa hiç oturmadı, bütün yolu kucağımda gitti. İnişe doğru inicem gezicem falan dediysede çok ısrar etmedi ve sorunsuz atlattık yolculuğu. 

Kartal pazarında tanıştığımız bir aile "kenan bey binicilik klübünden" bahsetmişti, çoktandır aklımızdaydı keşfetmek. Bahçesi büyük değil ama tavukları-horozları, çimlere attıkları masaları ve pony ve midilli tipi atlarıyla Adanın çok hoşuna giden bir yer oldu. Veee ilk binişini yaptı minnoşum... 

Çok ihmal etmişim yazmayı.. Koca bir ay neler oldu neler...
Ada bezi artık sadece akşamları kullanıyor. Öğlen uykularında arada bir kaza olsada, uykusu hafif olduğu için genelde tuvaleti geldiğinde uyanıyor.Geçenlerde dışarı çıkmadan evvel "kızım çişini yap dışarı çıkıcaz" dedim, bana "ben dışarda da yapabiliyoyum çişimi.!" dedi. Herşeyi ama herşeyi söylüyor, neredeyse hiç yanlış anlamlı yada tuhaf cümle kurmuyor. Her şey yerli yerinde anlamlı..Ama merdiven/tırmanmak halaa "dido" ekmek halaa "emek" ayakkabı da halaa "ayabak" :))
Bu aralar seslere karşı çok duyarlı, karşımızda da inşaat başladı. Makinalar çalıştıkça korkuyorum korkuyorum diye arka odalarda oturtuyor beni. Ama neyseki geçen ayki huysuzluğu yok. Çok daha iyi anlaşıyoruz, ve artık kendi kendine çok güzel vakit geçirmeye başladı. Hoşuna gitmeyen bir iş yapıyorsam odasına gidip kendi kendine oynuyor. 
Havalar hala bir kapalı bir açık, hava güzelse parka gidiyoruz. Hala en favori kaydırak :)) 

Bugünlerde minik prenses minik bir cadıya dönüştü :) Ne dersem hayır diyor, ne yaparsam yapayım tutturacak birşeyi buluyor... bu durumun yaşının yani gelişiminin bir parçası olduğunu biliyorum, ama yine de katlanması çok zor.!
Dün uykudan sonra teyzem geldi ve caddeye yürüyüşe çıktık. Önce barış büfede birşeyler yedirmeye çalıştım 3 lokmadan fazla birşey yediremedim. neyse azılarımızda yolda ondandır belki deyip üstelemedim. Söylenip duruyordu, yağmur atıştırdığı halde biraz deşarj olur diye "seni göztepe parkına götürelim" dedim çok sevindi. Taa oraya kadar yürüdük, birde baktık ki parkı hala bitirmemişler..! Parkın genel hali bitmiş ama çocuk parkını bitirmemişler..! yani parka sadece çocuk ve yaşlıların gittiğii düşünürsek, bahar da gelmiş ..öncelikli olması gereken kıytırık çocuk kaydıraklarını neden yerleştiremedikleri belli değil. 
Tabi minik prenses için bu çok büyük bir hayal kırıklığı oldu:( ve işte o an cadıya dönüştü:)))) Kendini yerlere atmalar mı istersiniz, başını alıp gitmeler mi.."tutma beni" diye bağırmalar. Yerden kaldırıp pusete binmeye ikna edemediğim için benim başka parka gitme tekliflerim işe yaramadı. Neyseki Tolga yakınlardaydı, geldi bizi aldı, sahilde bir parka gittik de biraz rahatladı.  Akşam kendi yemeğini yedikten sonra benim yemek yememe itiraz etmeler başladı, neymiş onunla oynayacakmışım. Babasının yemeği bittiği için o oynamayı teklif etsede kabul görmedi ve yine kıyametler koptu. Sonunda banyoda suyla oynayıp sakinleşti ve pestil gibi yatıp uyudu minnoşum. 
Bugün yine devam ediyor huysuzluk, hava kötü evdeyiz, parkada gidemiyoruz.!

Geçenlerde ilk yuva görüşmemizi yaptık Ada ile birlikte. Sevgili Yaseminin Urasın severek gittiğinden bahsettiği yuvaya gittik. Aslında bana kalsa 3 yaşından önce hiçbir yere başlatmaya gönlüm razı değil ama günde 2 saat oyun grubu adı altında hem Adanın yaşıtlarıyla olabileceği hem de benim 1-2 saat salim kafayla çalışabileceğim bir ortam gerektiğine ikna oldum ve gittik görüşmeye.
Ben yukarda bilgi alırken Adayı aşağıya bir sınıfa indirdiler, resimleri de o sırada çekmişler.. Bir sürü değişik oyuncak ve çocuk..şaşırmış ama surat beş karış.!